Noten zum Geräusch

TORTOISE — BEACONS OF ANCESTORSHIP (2009)
Toen de plaat begin mei gelekt werd tipte ik een collega en had ik het over de — naar ik dacht geniale — titel ‘Beacons of Craftsmanship’. Dat was in zekere zin een Freudiaanse verspreking. Binnen de indie in de Amerikaanse muziek waren er in de jaren negentig eigenlijk maar weinig echt goede, ambachtelijke muzikanten die verder gingen dan drie akkoorden, een vierkwartsmaat en wat distortion parafernalia. Naast verwante bands als Slint en de hele post-hardcore scene van begin en mid-jaren negentig — denk Bastro, Rodan, June of 44, Codeine, Rex — was Tortoise de band die er met kop en schouders bovenuit stak. Standard-bearers of craftsmanship in rock. Muzikaliteit boven statement en pose, zeker tussen al dat al lang vergeten grunge-gebeuren. Niet in het minst kwam dat doordat Tortoise als geen ander het genre van rock tout court geheel ontsteeg.

LAWRENCE ENGLISH—Kiri No Oto (Touch 2008)
LAWRENCE ENGLISH—Studies for Stradbroke (Winds Measure 2008)

Eerder al werd Lawrence English, labelbaas van het in microsound gespecialiseerde Australische Room40, door de kenners geprezen voor zijn album For Varying Degrees of Winter, maar met Kiri No Oto voor het Engelse kwaliteitslabel Touch heeft English werkelijk in de roos geschoten. De muziek op deze plaat kun je zien als het complement van Fennesz’ laatste Black Sea, dat sommigen wellicht niet geheel overtuigde. ‘Kiri no oto’ schijnt Japans te zijn voor ‘geluid van de mist’. En dat is wat je, met enige verbeelding en amplificatie, ook te horen krijgt. Het is ambient die tegelijkertijd behoorlijk noisy klinkt: een enorm dichte, claustrofobische sound die toch vederlicht in het gehoor ligt. Het zalvende lawaai van het derde nummer op de cd, passend getiteld White Spray, laat dit het best horen. Zoals een collega het verwoordde, wat je hoort doet kalm én op een of andere manier industrial aan.