Noten zum Geräusch

---

‘It’s the codas, stupid!’

Over Goo is natuurlijk al veel gezegd en geschreven. Persoonlijk vind ik het een hoogtepunt in hun lange oeuvre. Velen zien het als hun pop-album. Maar dat is denk ik niet juist, of althans niet helemaal. Getuige de aandacht die de plaat in de media (MTV!) kreeg damals, en het feit dat voor elke track een aparte video werd gemaakt, is dat wel te begrijpen; het droeg bij aan de reputatie die de plaat heeft opgebouwd. Maar Goo is veelmeer een flirt met de mainstream, met pop. De muziek zelf is nauwelijks mainstream te noemen: de schone schijn die menigeen er in pleegt te horen, bedriegt. Ik kan me nog herinneren dat in een krantenrecensie werd geklaagd over het feit dat nu Sonic Youth eindelijk songs met kop en staart afleverden, ze toch nog verzandden in ellenlange, onnodige noise-escapades aan het eind van ieder nummer, op plaat zowel als live. Dit geeft het misverstand goed weer: it’s the codas, stupid! Niet de liedjes! Die noise-escapades zijn de essentie —— het is ook niet voor niets dat het Sonic Youth was die, in dezelfde periode, Neil Young de suggestie aan de hand deden voor zijn plaat Arc, een opwindende aaneenrijging van de noisy codas van tracks die hij samen met Crazy Horse tijdens de luidruchtige Weld-tour speelde, een tour waarvoor Sonic Youth overigens het voorprogramma verzorgden, tot ontsteltenis van de Neil fans.

Meer lezen over “Sonic Youth — Goo”

---

De meest radicale plaat van 1998 was ongetwijfeld Consumed van Plastikman. Radicaal in de zin dat de kenmerkende acid sound van voorgangers Musik (1994) en Sheet One (1993) — de sound waarmee Richie Hawtin, de man achter Plastikman, beroemd was geworden onder techno-aficionados — bijna volledig was verdwenen. De squelchy acid sound is alleen nog in flarden te herkennen. Alles is gereduceerd tot een minimaal arrangement, drumpatronen zijn meer dragend voor de sfeer dan voortstuwend op de voorgrond tredend, de focus is op textuur en timbre. De muziek is ernstig en uiterst minimalistisch, op het sobere af. Er hangt een mysterieuze nevel over de plaat, en de klanken geven uitdrukking aan een onheilspellende ambiance. En tóch klinkt Consumed ondubbelzinnig als Plastikman. Dit maakt de plaat zo revolutionair. Consumed is ontegenzeglijk hét meesterwerk van 1998.

Meer lezen over “Plastikman — Consumed”