Sheffield Techno: SND

SND—Atavism (Raster-Noton)

Dit is vrij duidelijk. Met gemak album van het jaar. Na de verbluffende package van de drie 12-inches van vorig jaar [red.: 4,5,6 uit 2008], uitgebracht op hun eigen label, is er nu, na zeven lange jaren (!), de nieuwe reguliere cd van de beste clicks & cuts outfit die er überhaupt ooit is geweest, is, en zal zijn.

Meer lezen over “Sheffield Techno: SND”

De Mesjogge Noisepop van Black Dice

Black Dice — Repo (Paw Tracks 2009) [luisteren]

Ooit begonnen als een straight-up noise groep (hun debuut Lambs Like Fruit is je reinste afgemeten hardcore), de laatste van Black Dice is nou niet echt noise zoals je dat verwacht. Er is geen of nauwelijks ‘n gitaar te bekennen bijvoorbeeld. Black Dice is pop, maar dan wel mesjogge pop, die moeilijk te categoriseren valt.

Meer lezen over “De Mesjogge Noisepop van Black Dice”

Post-Sonic Youth: the Glorious Racket of Body/Head

BODY/HEAD—Coming Apart (Matador 2013)

Coming Apart, het studiodebuut van het no-wave-gitaarduo Kim Gordon en Bill Nace onder de naam Body/Head herinnert onmiddellijk aan het minimale geluid van vroege Sonic Youth—Bad Moon Rising, EVOL en in iets mindere mate aan Sister, dat bij tijd en wijlen veel meer een rock geluid liet horen, iets wat op Coming Apart ten enenmale ontbreekt, niet in het minst door de volledige omissie van een ritmesectie. Het doet daarmee enerzijds ouderwets tegendraads aan, maar anderzijds werkt de plaat temidden van al die compressed maximale sound van hedendaagse pop zeer verfrissend. Eindelijk weer eens een noiseplaat die geconcentreerd is om de ambachtelijk met de hand bespeelde gitaar, en niet geëdit is uit electronisch geproduceerde drones, zoals bij veel huidige capital N noise het geval is.

Meer lezen over “Post-Sonic Youth: the Glorious Racket of Body/Head”

US 00s Noise Underground: Excepter

Excepter — Presidence (Paw Tracks 2010 2xCD) [hier luisteren]

De ontwikkeling van Excepter is er een van extreme free-drone in de geest van New Weird America, zoals dat in de eerste helft van het eerste decennium van deze eeuw opgeld deed, naar een meer popgeoriënteerde stijl, die werd ingezet met het album Self-Destruction en vooral de Sunbomber EP. Zelf introduceerde Excepter hun muziek op die twee platen als house. Da’s niet onjuist, maar een beat pattern maakt nog niet een house, zou je kunnen zeggen. Die anderhalve platen waren niettemin zeer smakelijke voorgerechten van de klassieke Excepter, de Excepter van de superieure woozy & lurching electro-drone-pop op classics Alternation, Debt Dept en de Burghers/Punjab 12″, zo tussen 2006 en 2008. Dat nummer The Punjab, een b-kantje in feite, somt het allemaal op: een jakkerende beat met zwevende Punjabi flourish. Hoogtepunt qua muzikaal syncretisme, ongeacht genre, dunkt me.

Meer lezen over “US 00s Noise Underground: Excepter”

US 00s Noise Underground: Wolf Eyes

Wolf Eyes — Always Wrong (Hospital Productions 2009, CD & LP) [hier luisteren]

Met de nieuwe, opvallend mediocere Sonic Youth [The Eternal] in aantocht vraagt menigeen zich af hoe avant-garde SY eigenlijk nog is (of überhaupt ooit was). Zonder dat ik zou willen instemmen met de geïmpliceerde patricide in zijn algehele schimprede, verwoordde popscribent en rabiate Kulturkritiker Mark Fisher van K-PUNK het verlies aan credibiliteit onlangs uiterst precies: ‘Would you like a Sonic Youth CD with your frappucino, sir?’, verwijzend naar de recente Starbucks-verzamelaar, waarvoor coryfeeën hun favoriete SY song hadden geselecteerd.

Meer lezen over “US 00s Noise Underground: Wolf Eyes”

Hollands Glorie: The Julie Mittens

JULIE MITTENS—s/t (Holy Mountain 2008)

JULIE MITTENS—Albany, 08 September 2008 (Cut Hands 2008)

JULIE MITTENS—Recorded 23|24|07|2011 (self-released 2011)

Het Leidense The Julie Mittens of gewoon Julie Mittens was een psych-guitar power-trio dat tussen 2005 en 2011 een aantal belangwekkende werken aan de Nederlandse avant-rockcanon heeft toegevoegd: volstrekt obscuur, opvallend ook in Nederland zelf. Mijn eerste kennismaking met de band was via GONZO’s Mind the Gap cd #61, waar een nummer van hun self-released tweede album Recorded June 20 2005 op stond. Magistraal, overdonderend, zonder gelijken (ze werden vaak met het Japanse Fushitsusha vergeleken). En enthousiast gepromoot door David Keenan (van THE WIRE en voorheen Volcanic Tongue), waardoor ze bij het WIRE-publiek enige bekendheid kregen.

Meer lezen over “Hollands Glorie: The Julie Mittens”

MORDANT MUSIC / SHACKLETON / VINDICATRIX—Picking O’er the Bones

MORDANT MUSIC / SHACKLETON / VINDICATRIX—Picking O’er the Bones (Mordant Music 2009, cd) [luisteren]

Aan het begin van de 8e track, niet voor niks The Hauntological Song genoemd, denk je 15 seconden lang even dat je met muziek van het hippe Ghostbox-label van doen hebt, dat van anachronisme een deugd maakt (hoewel dat niet kan natuurlijk). Maar dat wordt al snel verholpen: het nummer doet zichzelf eer aan door snel een nifty bass riff neer te zetten waar je u tegen zegt. Een soort updated Jean-Michel Jarre, die Burial binnenste buiten keert, gelardeerd met wat Coil.

Meer lezen over “MORDANT MUSIC / SHACKLETON / VINDICATRIX—Picking O’er the Bones”

Het illocutionaire effect van noise: John Wiese & Sissy Spacek

SISSY SPACEK—Sepsis (Second Layer 2010, cd)

JOHN WIESE—Seven of Wands (PAN 2011, cd)

JOHN WIESE—Deviate From Balance (Gilgongo 2015, 2xLP, cd)

JOHN WIESE & DREW DANIEL—Continuous Hole (Gilgongo 2018, LP)

John Wiese is een Angeleno artiest, en in vele opzichten een karakteristieke Angeleno artiest. Los Angeles staat, even afgezien van Frank Zappa en The Mothers of Invention, nou niet bekend als centrum van avant-garde-muziek of—behoudens een enkele uitzondering zoals The Gun Club, Black Flag, Circle Jerks, X, Germs, en recentelijk Ariel Pink—zelfs maar van punkrock of indiemuziek, maar dat is het wel (beeldende kunst is daarentegen wel van oudsher alomtegenwoordig). Los Angeles heeft natuurlijk de reputatie van losbandigheid, oppervlakkig vertier en vreselijke hair-metal-bands, maar achter de oppervlakte, en dan met name in de outskirts, vindt wel degelijk een hoop plaats, dus ook op muzikaal gebied.

Meer lezen over “Het illocutionaire effect van noise: John Wiese & Sissy Spacek”

Klara Lewis & Simon Fisher Turner: Care

Klara Lewis & Simon Fisher Turner — Care (Editions Mego 2018, beluisterd op LP)

Dramatische ambient, is dat niet een oxymoron? Maar zo komt de muziek op het eerste gehoor, zeker op de eerste track, op de samenwerkingsplaat van Klara Lewis (dochter van, die ook twee mooie soloplaten op haar naam heeft staan) en de veelzijdige veteraan en film soundtrack componist als wel kortstondig vroeger The The-lid Simon Fisher Turner, wel over. Met het werk van Turner ben ik slecht bekend, maar wellicht is dat een pre, want dan kun je deze tegelijkertijd abstracte en emotionele muziek op haar eigen merites beoordelen, zonder meteen obligate vergelijkingen met eenieders eigen œuvre te trekken.

Meer lezen over “Klara Lewis & Simon Fisher Turner: Care”
Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag