Noten zum Geräusch

日本の音楽 [Nippon no ongaku = muziek uit Japan]

Mijn entrée in Japanse pop en rock (en ietsje later electronica en experimentele muziek) was met de eerste niet-Japanse cds van Boredoms en Ruins op het Shimmy Disc label: Boredoms’ Soul Discharge (& Early Boredoms) uit 1989 en Ruins’ Stonehenge uit 1990. Gekocht in 1990 via de bekende Shimmy Disc mailorder (those were the days!). Stonehenge heb ik nog steeds, Soul Discharge helaas niet meer. Ruins is een all- time favourite (heb zowat hun hele oeuvre), de Japanse Magma. Drummer-extraordinaire Tatsuya Yoshida (inmiddels alleenverantwoordelijke in Ruins) kent geen gelijke. Check ook zijn briljante opera cum hardcore-outfit Koenjihyakkei.

Volgend jaar 30 jaar geleden: voor velen onder ons — ik spreek de generatie-X en oudere jongeren aan — een regelrechte muzikale nostalgietrip. 1993 was een extreem goed jaar voor de US rock underground — en daarmee bedoel ik expliciet niet die bands die als “alt-rock” werden betiteld en door majors werden uitgebracht (later meer hierover) — alsook voor techno en electronica, dat toen nog als “intelligent dance music” (later afgekort tot IDM) bekend stond (een onzinnige naam), niet in het minst geholpen door de Artificial Intelligence serie platen die het Warp-label op de kaart zetten.

Ik was zelf betrekkelijk laat met het inhaken op de dance-hausse (ik was 24 in ’93). Mijn interesse tot dan toe was wat beats betreft beperkt gebleven tot hiphop en industrial/EBM en crossover formaties zoals Meat Beat Manifesto en Consolidated. Maar de release van Bytes van Black Dog Productions (a.k.a The Black Dog) begin maart ’93 veranderde mijn perspectief danig, zowel in de luisterkamer als op de vloer (Bytes was, vanaf dat moment, steevast mijn after technoparty-plaatje). Later dat jaar verscheen Incunabula, het debuut van Autechre.

Ik weet niet meer waarom ik ‘m kocht, in de week van release (recensie? plug van Boudisque a.k.a. “de tip van Bob”?), maar ik was gelijk verkocht. Mijn exemplaar (cd natuurlijk!) laat enorme kringen van het vele draaien zien. Autechre ben ik sinds dat debuut trouw gebleven. Met elke release, en optreden, groeiden ze in aanzien bij mij.

Anders dan anderen ben ik niet van mening dat hun hoogtepunt meteen al met Incunabula of Amber (of Tri Repetae) bereikt was, en dat de rest van hun oeuvre een slechts bij vlagen interessante electronische aberratie zou zijn. Dat neemt niet weg dat Incunabula en genoemde opvolgers sublieme electronica of techno in de brede zin ten gehore geven. Ze worden terecht als classics beschouwd, en het is daarom denk ik ook geheel passend dat Incunabula deze 1993-poll-eindlijst aanvoert: de plaat werd door 12 deelnemers in hun lijstje gekozen.