1980: De Lijstjes
Eindlijst
1. Joy Division — Closer (12x)
2. The Cure — Seventeen Seconds (9x)
3. Talking Heads — Remain in Light (8x)
4. The Fall — Grotesque (5x)
-. Captain Beefheart & the Magic Band — Doc at the Radar Station
-. Young Marble Giants — Colossal Youth
-. Killing Joke – s/t
-. The Sound — Jeopardy
9. Echo & the Bunnymen — Crocodiles (4x)
-. Wipers — Is This Real?
-. The Pop Group — For How Much Longer Must We Tolerate Mass Murder?
-. Comsat Angels — Waiting For a Miracle
-. Dead Kennedys — Fresh Fruit For Rotting Vegetables
-. Japan — Gentlemen Take Polaroids
1990: De Lijstjes
In memoriam Bob Rusche (1958–2026)
1. Sonic Youth — Goo (12x)
2. Fugazi — Repeater (6x)
3. Paris — The Devil Made Me Do It (5x)
-. J. Cale & L. Reed — Songs For Drella
5. Public Enemy — Fear of a Black Planet (4x)
-. KLF — Chill Out
-. Clock DVA — Buried Dreams
-. Depeche Mode — Violator
-. Primus — Frizzle Fry
-. The Breeders — Pod
-. Meat Beat Manifesto — 99%
12. Slayer — Seasons in the Abyss (3x)
-. Lard — The Last Temptation of Reid
-. Angelo Badalamenti — Twin Peaks OST
-. Deee-Lite — World Clique
-. Bailterspace — Thermos
-. The Chills — Submarine Bells
Sonic Youth – Daydream Nation
[recensie uit 2007 van de release van de Deluxe Edition]
Wat minder vaak is opgemerkt dan de brede aantrekkingskracht van het album, is de lichtheid – de luchtigheid – van Sonic Youths Daydream Nation. Ondanks de herrie die voortkomt uit heerlijk turbulente nummers als publieksfavorieten ‘Silver Rocket’, ‘Rain King’ en ‘Eric’s Trip’, krijg je een indruk van verfijning en luchtige ruimtes. Het voelt niet benauwd aan – noch tekstueel, noch qua textuur – zoals dat wel het geval was bij eerdere nummers als ‘A Shadow of a Doubt’ van EVOL, om nog maar te zwijgen van bijvoorbeeld ‘Satan is Boring’ van een nog eerdere EP. De verende drums, de gitaren met hun scherpe hoge tonen en de dartelende baslijn op 5:08 in ‘Teenage Riot’ markeren een duidelijke breuk met de gotische soundscapes en oer-rock van Sister – misschien wel hun beste album ooit. Daydream Nation is geen rock pur sang en geen avant-gardistisch experiment, maar noise/muziek gefilterd door die twee andere artistieke vormen. Het is een uniek werk in het oeuvre van Sonic Youth. Maar is het daarmee ook de beste lp van de band, zoals iedereen lijkt te geloven?
Meer lezen over “Sonic Youth – Daydream Nation”4 X Æ = Æ⁴
AUTECHRE—Confield (Warp 2001)
Autechre’s ontwikkeling van IDM-duo, met z’n duidelijke wortels in hiphop en electro, tot softwaremanipulators is een gestage abstrahering uit het prettig-conformistische moeras van elektronische dilettanten. Nadat ze vanaf Chiastic Slide hun eigen software gingen ontwikkelen voor hun platen werd het allengs ijler en rauwer. Hoogtepunt is Confield uit 2001, een gothisch monster dat verklankt hoe de maatschappij aan het begin van het nieuwe decennium als het ware een Frankenstein-lab is dat door z’n rationele beginsel voor experimentatie consequent te vervolgen de grootste gedrochten produceert. Het principe van de wetenschap komt erop neer dat je eruit haalt wat je erin legt. De natuur kan soms onverwachte verrassingen opleveren. Autechre is de perfecte configuratie van a-sociale kunst die toch streng refereert.
Meer lezen over “4 X Æ = Æ⁴”Sheffield Techno: SND
SND—Atavism (Raster-Noton)
Dit is vrij duidelijk. Met gemak album van het jaar. Na de verbluffende package van de drie 12-inches van vorig jaar [red.: 4,5,6 uit 2008], uitgebracht op hun eigen label, is er nu, na zeven lange jaren (!), de nieuwe reguliere cd van de beste clicks & cuts outfit die er überhaupt ooit is geweest, is, en zal zijn.
Meer lezen over “Sheffield Techno: SND”De Mesjogge Noisepop van Black Dice
Black Dice — Repo (Paw Tracks 2009) [luisteren]
Ooit begonnen als een straight-up noise groep (hun debuut Lambs Like Fruit is je reinste afgemeten hardcore), de laatste van Black Dice is nou niet echt noise zoals je dat verwacht. Er is geen of nauwelijks ‘n gitaar te bekennen bijvoorbeeld. Black Dice is pop, maar dan wel mesjogge pop, die moeilijk te categoriseren valt.
Meer lezen over “De Mesjogge Noisepop van Black Dice”Post-Sonic Youth: the Glorious Racket of Body/Head
BODY/HEAD—Coming Apart (Matador 2013)
Coming Apart, het studiodebuut van het no-wave-gitaarduo Kim Gordon en Bill Nace onder de naam Body/Head herinnert onmiddellijk aan het minimale geluid van vroege Sonic Youth—Bad Moon Rising, EVOL en in iets mindere mate aan Sister, dat bij tijd en wijlen veel meer een rock geluid liet horen, iets wat op Coming Apart ten enenmale ontbreekt, niet in het minst door de volledige omissie van een ritmesectie. Het doet daarmee enerzijds ouderwets tegendraads aan, maar anderzijds werkt de plaat temidden van al die compressed maximale sound van hedendaagse pop zeer verfrissend. Eindelijk weer eens een noiseplaat die geconcentreerd is om de ambachtelijk met de hand bespeelde gitaar, en niet geëdit is uit electronisch geproduceerde drones, zoals bij veel huidige capital N noise het geval is.
Meer lezen over “Post-Sonic Youth: the Glorious Racket of Body/Head”Techno 94
De 40 beste platen in techno & electronica uit annus mirabilis 1994. Alleen platen in eigen bezit worden genoemd (behoudens de twee met een * aangegeven albums).
Meer lezen over “Techno 94”US 00s Noise Underground: Excepter
Excepter — Presidence (Paw Tracks 2010 2xCD) [hier luisteren]
De ontwikkeling van Excepter is er een van extreme free-drone in de geest van New Weird America, zoals dat in de eerste helft van het eerste decennium van deze eeuw opgeld deed, naar een meer popgeoriënteerde stijl, die werd ingezet met het album Self-Destruction en vooral de Sunbomber EP. Zelf introduceerde Excepter hun muziek op die twee platen als house. Da’s niet onjuist, maar een beat pattern maakt nog niet een house, zou je kunnen zeggen. Die anderhalve platen waren niettemin zeer smakelijke voorgerechten van de klassieke Excepter, de Excepter van de superieure woozy & lurching electro-drone-pop op classics Alternation, Debt Dept en de Burghers/Punjab 12″, zo tussen 2006 en 2008. Dat nummer The Punjab, een b-kantje in feite, somt het allemaal op: een jakkerende beat met zwevende Punjabi flourish. Hoogtepunt qua muzikaal syncretisme, ongeacht genre, dunkt me.
Meer lezen over “US 00s Noise Underground: Excepter”US 00s Noise Underground: Wolf Eyes
Wolf Eyes — Always Wrong (Hospital Productions 2009, CD & LP) [hier luisteren]
Met de nieuwe, opvallend mediocere Sonic Youth [The Eternal] in aantocht vraagt menigeen zich af hoe avant-garde SY eigenlijk nog is (of überhaupt ooit was). Zonder dat ik zou willen instemmen met de geïmpliceerde patricide in zijn algehele schimprede, verwoordde popscribent en rabiate Kulturkritiker Mark Fisher van K-PUNK het verlies aan credibiliteit onlangs uiterst precies: ‘Would you like a Sonic Youth CD with your frappucino, sir?’, verwijzend naar de recente Starbucks-verzamelaar, waarvoor coryfeeën hun favoriete SY song hadden geselecteerd.
Meer lezen over “US 00s Noise Underground: Wolf Eyes”
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.