Noten zum Geräusch

Hollands Glorie: The Julie Mittens

JULIE MITTENS—s/t (Holy Mountain 2008)

JULIE MITTENS—Albany, 08 September 2008 (Cut Hands 2008)

JULIE MITTENS—Recorded 23|24|07|2011 (self-released 2011)

Het Leidense The Julie Mittens of gewoon Julie Mittens was een psych-guitar power-trio dat tussen 2005 en 2011 een aantal belangwekkende werken aan de Nederlandse avant-rockcanon heeft toegevoegd: volstrekt obscuur, opvallend ook in Nederland zelf. Mijn eerste kennismaking met de band was via GONZO’s Mind the Gap cd #61, waar een nummer van hun self-released tweede album Recorded June 20 2005 op stond. Magistraal, overdonderend, zonder gelijken (ze werden vaak met het Japanse Fushitsusha vergeleken). En enthousiast gepromoot door David Keenan (van THE WIRE en voorheen Volcanic Tongue), waardoor ze bij het WIRE-publiek enige bekendheid kregen.

Meer lezen over

MORDANT MUSIC / SHACKLETON / VINDICATRIX—Picking O’er the Bones

MORDANT MUSIC / SHACKLETON / VINDICATRIX—Picking O’er the Bones (Mordant Music 2009, cd) [luisteren]

Aan het begin van de 8e track, niet voor niks The Hauntological Song genoemd, denk je 15 seconden lang even dat je met muziek van het hippe Ghostbox-label van doen hebt, dat van anachronisme een deugd maakt (hoewel dat niet kan natuurlijk). Maar dat wordt al snel verholpen: het nummer doet zichzelf eer aan door snel een nifty bass riff neer te zetten waar je u tegen zegt. Een soort updated Jean-Michel Jarre, die Burial binnenste buiten keert, gelardeerd met wat Coil.

Meer lezen over

Het illocutionaire effect van noise: John Wiese & Sissy Spacek

SISSY SPACEK—Sepsis (Second Layer 2010, cd)

JOHN WIESE—Seven of Wands (PAN 2011, cd)

JOHN WIESE—Deviate From Balance (Gilgongo 2015, 2xLP, cd)

JOHN WIESE & DREW DANIEL—Continuous Hole (Gilgongo 2018, LP)

John Wiese is een Angeleno artiest, en in vele opzichten een karakteristieke Angeleno artiest. Los Angeles staat, even afgezien van Frank Zappa en The Mothers of Invention, nou niet bekend als centrum van avant-garde-muziek of—behoudens een enkele uitzondering zoals The Gun Club, Black Flag, Circle Jerks, X, Germs, en recentelijk Ariel Pink—zelfs maar van punkrock of indiemuziek, maar dat is het wel (beeldende kunst is daarentegen wel van oudsher alomtegenwoordig). Los Angeles heeft natuurlijk de reputatie van losbandigheid, oppervlakkig vertier en vreselijke hair-metal-bands, maar achter de oppervlakte, en dan met name in de outskirts, vindt wel degelijk een hoop plaats, dus ook op muzikaal gebied.

Meer lezen over

Klara Lewis & Simon Fisher Turner: Care

Klara Lewis & Simon Fisher Turner — Care (Editions Mego 2018, beluisterd op LP)

Dramatische ambient, is dat niet een oxymoron? Maar zo komt de muziek op het eerste gehoor, zeker op de eerste track, op de samenwerkingsplaat van Klara Lewis (dochter van, die ook twee mooie soloplaten op haar naam heeft staan) en de veelzijdige veteraan en film soundtrack componist als wel kortstondig vroeger The The-lid Simon Fisher Turner, wel over. Met het werk van Turner ben ik slecht bekend, maar wellicht is dat een pre, want dan kun je deze tegelijkertijd abstracte en emotionele muziek op haar eigen merites beoordelen, zonder meteen obligate vergelijkingen met eenieders eigen œuvre te trekken.

Meer lezen over

US 00s Noise Underground: Yellow Swans

Yellow Swans — Mort Aux Vaches (Staalplaat 2009)

De gele Zwanen zijn ruim een jaar dood. Noise is ten einde. En wat een einde. In de prestigieuze serie van Staalplaat verscheen afgelopen juni postuum dit pronkstuk aan ‘precies gestemd’ lawaai van een van de beste noise-formaties van de laatste tien jaar. Ik heb de muziek van Yellow Swans in het verleden al eens beschreven als symfonische noise, een genre dat, ondanks veel would-be-noisicians, nooit van de grond is gekomen (alsof musici naar Nederlandse critici luisteren!). En misschien is het maar goed ook, want de diepe sound van Yellow Swans is behoorlijk uniek. Op een horde epigonen zit niemand niet te wachten. Robedoor is wellicht de enige echt interessante band direct door hen beïnvloed.

Meer lezen over

US 00s Underground Rock: AFCGT

A F C G T—s/t (LP, Uzu 2009; US import)

A F C G T—s/t (10˝, Dirty Knobby Industries 2008; US import)

In het internettijdperk, waarin door de logica van het kapitaal de cottage industry-aanpak van de productie en distributie van muziek juist weer opgeld doet, is het voor obscure bands moeilijk om echt obscuur te blijven. Dat lukt het vijfkoppige AFCGT uit Seattle vooralsnog aardig. De anderhalve plaat die ze tot nu toe hebben uitgebracht zijn na slechts enkele weken in roulatie te zijn geweest niet meer verkrijgbaar via de gebruikelijke kanalen. Wat nog opvallender is, is dat de cd-r die vorig jaar uitkwam in een belachelijke oplage van 50 stuks, en waarvan deze LP een nieuwe geremasterde 180g maagdelijk witte vinylversie is, binnen de kortste keren was uitverkocht—wat het tot een ‘rare item’ maakt, en dat voor een cd-r!

Meer lezen over

De 2002 lijstjes

Een 25-tal lijstjesmakers kiezen hun favoriete platen van 20 jaar geleden [de oorspronkelijke post dateert van 2022]. Een echte consensus is er niet, wat ook weer niet zo vreemd is omdat zich geen klassieke platen uit dat jaar in de 20 jaar sinds 2002 hebben weten te nestelen in de gezamenlijke culturele geest, zoals dat voor veel 70s en 80s albums geldt, toen ook nog veel minder muziek uitkwam. De enorme keuze aan muziek in de 21e eeuw zorgt ervoor dat een overeenstemming over wat echt tot de classics behoort moeilijk bereikt kan worden. Geen Dark Side of the Moon of Transeurope Express dus. Ik denk ook niet dat dat slechts een kwestie van tijd is. Die classic albums van toen waren in de meeste gevallen meteen al hitalbums of zijn dat snel geworden. Van de platen uit 2002 kun je dat moeilijk stellen, uitgezonderd misschien de nummer 1, maar dan ook alleen bij mensen die iets met electronica hebben.

Meer lezen over

Vergeten Meesterwerk: Cell — Slo•Blo (1992)

Cell — Slo•Blo (City Slang 1992 / Geffen/DGC 1993)

De drummer van Cell—de band die Thurston Moore als dankzij het bereikte mega-succes van Nirvana’s Nevermind nieuw aangestelde talentscout bij Geffen aansmeerde—was een voormalige guitar tech voor Sonic Youth, en dat zegt iets over wat je hoopt maar ook vreest te verwachten: een sound die lijkt op die van de moederband. Maar het resultaat was ambiguër dan waarop zowel luisteraar als platenmaatschappij hadden gerekend. Het debuut van Cell, met de ietwat vreemde naam Slo•blo (is er een impliciete referentie naar een slobo, wat urban slang is voor een trage hobo, een dagloner?), is een plaat die ondanks het feit dat ze op Geffen verscheen toentertijd geen succes boekte en ook sindsdien niet, door een rücksichtslos historiserende popjournalistiek, als een vergeten meesterwerk wordt beschouwd.

Meer lezen over

Hollands Glorie: Het debuut van The Nightblooms

The Nightblooms, voortgekomen uit de Deventer rockscene, is Neerlands waarlijk one-and-only shoegaze-band, in ieder geval uit de periode in de UK-muziek waarnaar die term verwijst: pakweg van 1989 tot 1992. Maar dat is met name te danken aan de debuutplaat en een aantal singles die daaraan voorafgingen. Hun tweede en laatste plaat 24 Days At Catastrofe Café uit 1993 is veel minder geïnspireerd op de sound du jour uit die periode, en put veeleer uit een rootsier en tegelijkertijd poppier vaatje (je zag overigens dezelfde ontwikkeling richting Britpop in de UK). Het is geen hoogvlieger wat mij betreft (Pieter van Adrichem was een stuk positiever over die plaat destijds in OOR). Ik zal het hier daarom alleen nog hebben over de vroege Nightblooms, en met name over de titelloze debuutplaat uit 1992.

Meer lezen over

Halfjaarlijstje 2026

Meer lezen over