Na de re-release van zijn eerste drie albums uit de vroege jaren negentig (Nunatak, Teimo en Permafrost) van een tijdje terug, en de eerste sinds La Barca uit 2009, is Novaya Zemlya misschien wel de meest indrukwekkende plaat die Köner aflevert, althans als we het geniale Porter Ricks, zijn techno-project met Andy Mellwig, niet meerekenen.Meer lezen over “Thomas Köner – Novaya Zemlya (2012)”
Auteur archief:critiqueredux
Ectoplasm Girls – New Feeling Come (2016)
New Feeling Come kwam al in 2016 uit op het piekfijne Zweedse label voor allerhande experiment iDEAL, maar ik heb de 2e persing, die in januari van dit jaar uitkwam, dus voor mij geldt deze plaat als behorend tot de oogst van 2017. Het is een onduidbaar muzikaal meesterwerkje, dat zijn naam alle eer aandoet.Meer lezen over “Ectoplasm Girls – New Feeling Come (2016)”
Eliane Radigue – Transamorem/Transmortem (2011)
Met Transamorem–Transmortem staat Eliane Radigue op plaats #3 in de Wire top-50. Verbazingwekkend, want het is bepaald geen gemakkelijke plaat. Het is bovendien een archief-album, afkomstig van nooit eerder uitgebrachte tape reels uit 1974, toen het stuk werd uraufgeführt in The Kitchen, toen Rhys Chatham daar — nog heel jong — de dienst uitmaakte. KiezenMeer lezen over “Eliane Radigue – Transamorem/Transmortem (2011)”
Space Afrika – Somewhere Decent to Live (2018)
Op de valreep van het nieuwe jaar ontdek ik nog wat zowaar mijn ‘plaat van het jaar’ lijkt te zijn. De plaat kwam al in maart uit, maar ik geloof dat er behoudens interviews in FACT Magazine en Loud and Quiet in de media nauwelijks aandacht aan besteed is–ik heb geen recensies gezien. De impactMeer lezen over “Space Afrika – Somewhere Decent to Live (2018)”
Vril. – Anima Mundi (2018)
Ik beken dat ik Vril nog niet kende totdat ik de lovende recensie als ‘Album der Ausgabe’ in de allerlaatste printuitgave van het Duitse GROOVE las (November/Dezember-Nummer 2018). Hij is blijkbaar een bekende DJ uit Hannover van het Weimarse Giegling-collectief, en Anima Mundi is zijn derde langspeler. De plaat werd in rauwe vorm vorig jaarMeer lezen over “Vril. – Anima Mundi (2018)”
Black Dog Productions — Bytes (Warp 1993)
“Nostalgia For Unattainable Worlds” The year was 1993. As a 24-year-old, I was rather late to latch on to the techno & house craze of the late 80’s and early 90’s. At the time, my focus was too much on the post-hardcore and noise rock that was simultaneously being imported from the US to careMeer lezen over “Black Dog Productions — Bytes (Warp 1993)”
Black Dog Productions — Bytes (Warp 1993)
“Nostalgia For Unattainable Worlds” Het jaar was 1993. Ik was, als 24-jarige, schromelijk laat met het aanhaken bij de techno & house hausse van de late jaren ’80 en vroege jaren ’90. Mijn aandacht ging in die tijd te zeer uit naar de post-hardcore en noiserock die terzelfder tijd uit de VS werd geïmporteerd omMeer lezen over “Black Dog Productions — Bytes (Warp 1993)”
Sonic Youth — Goo
‘It’s the codas, stupid!’ Over Goo is natuurlijk al veel gezegd en geschreven. Persoonlijk vind ik het een hoogtepunt in hun lange oeuvre. Velen zien het als hun pop-album. Maar dat is denk ik niet juist, of althans niet helemaal. Getuige de aandacht die de plaat in de media (MTV!) kreeg damals, en het feitMeer lezen over “Sonic Youth — Goo”
Plastikman — Consumed
De meest radicale plaat van 1998 was ongetwijfeld Consumed van Plastikman. Radicaal in de zin dat de kenmerkende acid sound van voorgangers Musik (1994) en Sheet One (1993) — de sound waarmee Richie Hawtin, de man achter Plastikman, beroemd was geworden onder techno-aficionados — bijna volledig was verdwenen. De squelchy acid sound is alleen nogMeer lezen over “Plastikman — Consumed”
