Auteur archief:critiqueredux

Het nieuwe, inmiddels zesde album van The Field is misschien wel z’n beste (dit zeg ik natuurlijk on the spur of the moment). Het is niet dat hij iets nieuws doet, maar wat hij doet is dusdanig feinjustiert dat Infinite Moment, zoals het album toepasselijk heet, aanvoelt als ware het de essentie van zijn soundMeer lezen over “The Field – Infinite Moment”

OM’s vijfde album borduurt voort op de op voorganger God is Good begonnen verfraaiing van hun kenmerkende basale drum & bass doom/drone-metal, dat op derde, en in hun œuvre centrale album Pilgrimage uit 2007 (geproduceerd door Steve Albini en Bob Weston!) zijn definitieve beslag kreeg. Sinds dat album kiest OM ook voor een idiosyncratische, herkenbareMeer lezen over “Om – Advaitic Songs”

KTL – IV (Editions Mego 2008) De eerste twee cds van KTL waren veelbelovende declaraties van Verfransung in de popmuziek. Ze brachten namelijk bij elkaar wat tot dan toe streng gescheiden gehouden werd: het metal genre en electronica. Zelfs het beeldmateriaal is een grensoverschrijdende mengelmoes. Het voor metal typische morbide visuele symbolisme is prettig voorMeer lezen over “KTL: metal machine music”

De derde van Jeremy Greenspan en Matt Didemus is hun meesterwerk. De lijn die op So This is Goodbye werd geïntroduceerd wordt hier voortgezet, terwijl tegelijkertijd de sound nog meer verfijnd is. Het debuut Last Exit was natuurlijk een geniale vondst, een juxtapositie van two-step en lijzige rationeel-emotieve pop, maar ook een artificieel huwelijk tussenMeer lezen over “Junior Boys – Begone Dull Care (2009)”

Nooit zo zeker hoe je dit moet beluisteren: is het muziek of gewoon ’n goedkoop samenraapsel van found sound? Hoe Köner, wiens Porter Ricks platen mij zeer dierbaar zijn, het ook doet, op het minimalistische Zyklop, het laatste solo-album van alweer 7 jaar geleden, pakte de beluistering behoorlijk aangrijpend uit (niet sentimenteel bedoeld). Muziek voorMeer lezen over “Thomas Köner – La Barca (2009)”

De plichtmatige verwijzingen naar The Beach Boys wanneer het Amerikaanse Animal Collective ter sprake komt zij de popscribenten vergeven. De laatste cd — hun achtste als we live-album Hollinndagain meerekenen — lijkt op het eerste gehoor immers hun regelrechte Pet Sounds-album te zijn geworden. Zelf ontkennen ze direct beïnvloed te zijn, maar het vocale ensembleMeer lezen over “Animal Collective – Merriweather Post Pavillion (2009)”

Het is moeilijk voor te stellen, maar in de late jaren zestig was zelfs Rome in de ban van de revolutie. Dat had ook z’n culturele effect. Een keur aan free jazz coryfeeën zoals Don Cherry en Ornette Coleman en avant-gardisten zoals Takehisa Kosugi, LaMonte Young en Nam June Paik waren veelvuldig te zien enMeer lezen over “Musica Elettronica Viva – MEV40 (2009)”

Het is slechts sporadisch dat ze optreden. En als er zich dan een kans voordoet om ze live in actie te zien, dan is er weinig dat je verhindert af te reizen naar, in dit geval, het Engelse Pennine-district voor een avondje marginaliteit in de provincie. Het gezelschap Alvin Curran, Richard Teitelbaum en Fredric RzewskiMeer lezen over “Musica Elettronica Viva – Huddersfield Contemporary Music Festival 2009, vrijdag 27 november (live-verslag)”

Paranormale Aktivität, uitgebracht op Richard D James’s Rephlex label (!), is een overtuigend concept-album dat het werk van Kraftwerk of Dopplereffekt had kunnen zijn (Gerald Donald is dan ook een van de leden van Zwischenwelt): klinische electro beats met ditto Sprechstimme-achtige vocalen — van Beta Evers (echte naam: Brigitte Enzler) — tegen een spookachtige ambientMeer lezen over “Zwischenwelt – Paranormale Aktivität (2011)”

Het is lang geleden dat ik zo’n goede indie-gitaar/punkrock-plaat heb gehoord. Alles klopt: de scratchy, scrawny gitaar, de stuwende, strakke bas, de meppen van de man achter de traps, de monotone vocalen. De sound klopt, de plaat is precies lang genoeg: geen nummer duurt langer dan nodig om zijn essentie over te brengen. Voor deMeer lezen over “Lithics – Mating Surfaces (2018)”