OM’s vijfde album borduurt voort op de op voorganger God is Good begonnen verfraaiing van hun kenmerkende basale drum & bass doom/drone-metal, dat op derde, en in hun œuvre centrale album Pilgrimage uit 2007 (geproduceerd door Steve Albini en Bob Weston!) zijn definitieve beslag kreeg. Sinds dat album kiest OM ook voor een idiosyncratische, herkenbare beeldspraak voor de muziek: de hoezen worden gesierd door Byzantijnse, Oosters-orthodoxe iconen. Dat is toepasselijk: de muziek weerspiegelt de vreemdheid en vroomheid die uit dergelijke iconen spreekt. Is dit ironie? Ik denk het niet, maar datzelfde kun je je ook afvragen bij doorsnee metal. En de idiotie van metal-imagery wordt doorgaans nooit ter discussie gesteld, dus laten we dat bij OM ook niet doen. Ik ga er eigenlijk vanuit dat de oosterse cq. oosters-orthodox-religieuze invloed diep in de muziek van OM doorgesijpeld is, en dus een serieuze aangelegenheid is voor OM-constante Al Cisneros. De naam voor de band is niet voor niets zo gekozen!
Met Advaitic Songs, dat uitkomt op Drag City, lijkt OM enigszins softer te zijn geworden, ofschoon die lijn op God is Good al was ingezet. Maar je kunt ook zeggen dat dezelfde aanpak anders ingekleurd wordt. Het gaat om een monomaniacale zoektocht naar verzoening – de inversie van de gebruikelijke metal-troop van de nadruk op destructie en apocalypse, ook al is dat ook een cliché, zeker als je luistert naar huidige, experimentelere metal zoals dat van Khanate en Gnaw, die meer doorwrochte existentiële thema’s aansnijden, wat ook in de sound zijn beslag krijgt.
Advaitic Songs is in dat opzicht misschien wel de meest geslaagde plaat van OM, mede dankzij de grotere aanspraak die op allerhande metal-vreemde instrumentatie wordt gedaan. Afgezien van het redelijk traditionele, maar oh zo lekker inhakkende State of Non-Return, dat nog het meest herinnert aan de ongepolijste sound van de vroegere OM (en zelfs Sleep), steunt de rest van de plaat op hypnotiserende, mooi afgeronde basloopjes en expansieve ritmes, oosterse vrouwenzang en smaakvolle inzet van cello en andere strijkers en op een enkel nummer ook de Indiase instrumenten tanpura en tabla. Dit soort syncretisme irriteert me normaliter, maar OM weet het geheel zodanig te arrangeren dat het overtuigt. Nummer Sinai is zo breed uitwaaierend dat de idee van de pelgrimstocht welhaast ideaaltypisch wordt verklankt. Als doom/drone-metal jazz is, dan is OM’s Advaitic Songs te vergelijken met het werk van Alice Coltrane, of inderdaad de minder bekende plaat OM van Mr. Coltrane himself.
De sound van de LP is eersteklas: vooral bas en drum denderen 360 graden je boxen uit. De plaat kent een zeer wijdse dynamiek en soundstaging. Dat men de LP op 45 toeren moet afdraaien draagt daar waarschijnlijk toe bij (meer ruimte voor de groeven, ergo hogere geluidskwaliteit). Albini zat, net als bij Pilgrimage, ook hier weer achter de knoppen; een regelrechte hedendaagse hifi-demonstratieplaat. Advaitic Songs is door sommige recensenten neergesabeld als teveel ornament, te weinig gefocust, kortom te weinig metal, maar van mij mogen ze op de ingeslagen weg doorgaan.
Noten zum Geräusch 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.