Lithics – Mating Surfaces (2018)

Het is lang geleden dat ik zo’n goede indie-gitaar/punkrock-plaat heb gehoord. Alles klopt: de scratchy, scrawny gitaar, de stuwende, strakke bas, de meppen van de man achter de traps, de monotone vocalen. De sound klopt, de plaat is precies lang genoeg: geen nummer duurt langer dan nodig om zijn essentie over te brengen. Voor de hand liggende referenties zijn Pink Flag-periode Wire, vroege Gang of Four, The Fire Engines, de vroege Rough Trade Fall (vooral het nummer Still Forms lijkt rechtstreeks afkomstig van Grotesque of Slates, met dat iele gitaartje dat door Marc Riley ingespeeld had kunnen zijn)—de heilige graal van post-punk dus. Maar ik hoor ook echo’s van het Nuyoricaanse vroege jaren ’90 queer core-gezelschap God-Is-My-Co-Pilot (de vroege platen Speed Yr Trip, I Am Not This Body en Straight Not), de dissonante gitaar-exercities van vroege Sonic Youth (m.n. op het wat langere nummer Boyce), en ook van het debuut van het Londense Ikara Colt uit 2002 (Chat and Business), wat die laatste betreft vooral de punky velociteit die sommige tracks op Mating Surfaces kenmerken.

Alles is perfect aan deze plaat, misschien té perfect. Dat is dan ook mijn kritiekpunt: alle juiste knoppen worden ingedrukt, maar dat impliceert dat er hier, net zoals bij de meeste indiegitaar/postpunk-bandjes van nu, slechts sprake van revivalisme lijkt te zijn, net zoals dat meerdere keren is gebeurd in de laatste 20 jaar, meest voor de hand liggend de postpunk-revival in de eerste helft van de jaren nul. Lithics heeft een geweldige plaat gemaakt waar qua vorm en presentatie niets op aan te merken valt, maar ik waag te betwijfelen of de formule die ze hebben gekozen een verdere ontwikkeling in hun geluid mogelijk maakt. Ik zie het niet gebeuren dat ze een radicale breuk kunnen bewerkstelligen zoals These New Puritans, een andere postpunkband uit de late jaren nul, dat deed met de wonderbaarlijke transformatie van Beat Pyramid naar Hidden. Lithics lijken daarvoor toch teveel verknocht aan het postpunkgeluid van weleer en minder gericht op wat er muzikaal nog meer te zeggen valt. Daar is niks mis mee natuurlijk. Zoals gezegd, fijne plaat, en wat mij betreft zeker de beste indiegitaarplaat van dit jaar.

---